„Facere veritatem in caritate” (Czynić prawdę w miłości). Takie motto towarzyszyło śp. ks. bp. Pawłowi Sosze CM, który 26 października 2026 r. odszedł do Pana po nagrodę wieczną.
Od chwili przyjęcia święceń biskupich, które otrzymał 26 grudnia 1973 r. z rąk kard. Karola Wojtyły w katedrze gorzowskiej, aż do końca swojego życia posługiwał jako biskup pomocniczy diecezji – najpierw gorzowskiej, a następnie zielonogórsko-gorzowskiej.
Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Rycerstwa Niepokalanej, posługujące w zielonogórskiej konkatedrze od ponad 30 lat, przez ten czas doświadczało wielkiego, kapłańskiego i ojcowskiego serca zmarłego Księdza Biskupa Pawła.
Zawsze wchodził do zakrystii z radosnym i ciepłym uśmiechem. Witał się z każdym prosto i serdecznie. Wnosił wiele pokoju. Jego homilie, choć niekiedy długie, były żywe i pełne odniesień do codziennego życia. Zadziwiał swoim entuzjazmem, gorliwością i szczególnym namaszczeniem, z jakim wykonywał swoje biskupie i kapłańskie zadania.
Wiele dobra płynęło z jego słów, spojrzenia i uśmiechu.
Podczas wizytacji kanonicznej w parafii pw. św. Jadwigi Śląskiej w Zielonej Górze odwiedził także naszą wspólnotę zakonną. Podzielił się wówczas kilkoma ważnymi myślami na temat św. Maksymiliana, zachęcając nas do wytrwałego kroczenia drogą oddania się Niepokalanej oraz budowania z Nią bliskiej, dziecięcej relacji. Z zainteresowaniem przejrzał również pisma naszego Ojca Założyciela, które otrzymał w duchowym prezencie. Sam będąc zakonnikiem, zawsze z wielką troską interesował się naszą posługą i życiem na placówce w Zielonej Górze.
Pragnąc dołączyć do wdzięcznej modlitwy tak wielu osób, które doświadczyły wielkiego serca zmarłego Pasterza, prosimy Matkę Miłosierdzia o wyjednanie mu nagrody wiecznej za jego gorliwą posługę kapłańską, zakonną i pasterską.
Dobry Jezu, a nasz Panie, daj mu wieczne spoczywanie!
